سه شنبه, 22 تیر 1395 09:54

IFRS چیست؟

IFRS چیست؟

IFRS یا معیارهای گزارشگری مالی وابسته به جهان در واقع به دسته ای از معیارهای حسابداری گفته می شود که در ابتدا توسط هیات معیارهای حسابداری وابسته به جهان گرد آوری و تهیه شده است سپس در اختیار عموم قرار گرفته است.مقصود و منظور از این معیارها تهیه یک لیست جامع و کامل از صورت های مالی شرکت های سهام دار در اندازه معیارهای بین المللی ذکر شده است هیات معیارهای حسابداری وابسته به جهان در واقع یک سازمان جدا از دیگر سازمان ها و مستقل می باشد که نمایندگانی از سوی خود در کشورهای مختلف دارد.این سازمان در شهر لندن انگلستان قرار دارد و از سال 2001 تا کنون به فعالیت خود در این زمینه ادامه می دهد.

می توان گفت پایه و اساس این سازمان را شرکت هایی بنا کرده اند که در زمینه امور حسابداری دارای تخصص زیادی بوده اند همانند شرکت هایی که در زمینه حسابداری فعالیت گسترده ای دارند و یا موسسات مالی خصوصی که دربرگیرنده ی هسته ی حسابداری در خود می باشند.با توجه به آمارهایی که توسط این سازمان انتشار یافته است میتوان گفت تا کنون 120 کشور حضور و فعالیت رسمی خود را اعلان کرده اند و به نوعی حضور در این سازمان و آغاز فعالیت خود را در آن لازم الاجرا دانسته اند.

هدف اصلی این سازمان ایجاد یک زبان مشترک بین شرکت های داخلی و خارجی یک کشور توسط صورت های مالی حسابداری می باشد در واقع زبان مشترک همان علوم حسابداری می باشد برای مثال یک شرکت می تواند با توجه به قوانین مشابه صورت های مالی خود را به شرکت های خارجی رقیب خود ارسال نماید بدین ترتیب این اطلاعات می تواند در بین شرکت های مختلف به گردش در آمده و مورد استفاده قرار گیرد از طرفی شرکت های اصلی که ممکن است نمایندگانی در کشورهای مختلف داشته باشند میتوانند با پذیرش این سازمان به راحتی در ارتباط بهتری قرار بگیرند مزیت دیگر این سازمان امکان افزایش سرمایه گذاری خارجی در شرکت هایی که در این سازمان هستند می باشد.

با توجه به عکس العمل عده ای مبتنی بر ضرورت وجود سازمان IFRS و پذیرش آن اما عده ای نیز در میان وجود دارند که حضور سازمان و پذیرش آن و همچنین تحمل هزینه های دربرگیرنده ی آن را به طور کلی نپذیرفته و می گیند مزیت های بدست آمده ارزش چندانی ندارد و پذیرش کامل سازمان را مغایر با اهداف خود می دانند.

با توجه به تفاوت های کمی که در میان معیارهای حسابداری و IFRS دارد می توان گفت که اصول مشابه به هم سبب انطباق این دو مفهوم بر هم شده است اکنون به تفاوت های عمده بین معیارهای حسابداری در ایران و معیارهای سازمان IFRS در سطح جهان می پردازیم.

در حوزه موضوعات عمده : هیات سازمانی IFRS با توجه به شرکت های مختلف در کشورهای مختلف تلاش در گردآوری قوانین و اصول کلی دارد اما در معیارهای تعریف شده کنونی به تفاصیل جزئی پرداخته شده است.

در حوزه موضوعات معیارهای حسابداری : تفاوت عمده ای که در این حوزه وجود دارد به تفاوت میان هزینه تحقیق و توسعه اشاره دارد به گونه ای که در معیار حسابداری هزینه تحقیق و توسعه در بخش مربوط به مخارج منظور می گردد اما در سازمان IFRS هزینه تحقیق در بخش مخارج قابل پرداخت می باشد و هزینه توسعه در بخش سرمایه گذاری منظور می گردد.

یکی از موضوعاتی که در ایران مورد بحث و بررسی می باشد نحوه اعمال قوانین سازمان IFRS می باشد در همین روند سازمان بورس و اوراق بهادار در نظر دارد تا شرکت های سهام دار و مربوطه را در جهت پذیرش سازمان IFRS در خود سوق دهد بر همین اساس شرکت ها و نهادهای سهامی می توانند ازین پس صورت های مالی خود را با توجه به معیارهایی که سازمان IFRS در نظر گرفته است تنظیم و تدوین نمایند.

موضوع بحث برانگیز در این میان این است که شرکت هایی که تاکنون صورت های مالی خود را با توجه به معیارهای ایران هماهنگ می ساخته اند حال چگونه می توانند آن ها را با معیار دیگر که در سازمان IFRS تدوین گشته هماهنگ سازند که این موضوع مهم نیازمند دو اصول کلی می باشد که در زیل به آن ها می پردازیم.

در ابتدا باید در شرکت مذبور کارشناسی وجود داشته باشد که دارای تخصص کافی در این زمینه باشد و بتواند کلیه صورت های مالی شرکت را بر طبق قوانین سازمان IFRS منطبق سازد و بتواند با حداقل زمان تغییرات لازم را اجرا نماید و قدم بعدی وجود یک ابزار قدرتمند جهت اجرای این اهم می باشد.

موضوعی که در این میان ممکن است مدیران شرکت ها را به مشکل وارد کند چگونگی حرکت به سمت سازمان IFRS می باشد بنابراین برای جلوگیری از این مشکل باید تمامی صورت های مالی منطبق شده بر قوانین سازمان IFRS را از همان تاریخ اعمال تغییرات به سازمان ارائه دهند که در این بخش باید نکات مهمی را نیز در نظر بگیرند.

حال به ویژگی های ابزاری که در بالا ذکر کردیم می پردازیم

نرم افزاری که میتواند یک حسابدار متخصص را در این زمینه یاری دهد نرم افزاری است که توانایی اجرا شدن بر مبنای قوانین استاندارد قبلی و قوانین استاندارد سازمان IFRS را داشته باشد و بتواند در دو جهت به کار گرفته شود بدین صورت که بتواند گزارشات مالی را به دو روش استاندارد موجود ارائه دهد همچنین ویژگی دیگری که مورد نیاز است قابلیت مقایسه گزارشات مالی بر اساس دو استاندارد است بدین صورت که بتوان آن دو گزارش را باهم مقایسه کند..

منتشر شده در مقالات

دارایی های ثابت یکی از سرمایه های مهم شرکت می باشد و در سمت راست ترازنامه به عنوان وزنه قابل توجه میباشد و با این وجود حسابداری دارایی تابت و حسابرسی دارایی ثابت از اهمیت ویژه ای برخوردار می باشد . 

معمولا در بنگاه های اقتصادی در طی سال مالی اقدام به افزایش و یا کاهش دارایی ثابت می نمایند که این اقدامات می تواند حرف های جدیدی را برای حسابرسان داشته باشد . 

در ادامه به بیان نکاتی درباره كنترلهاي حسابرسي در رابطه با دارايي هاي ثابت می پردازیم.

1- كنترل امضاهاي مجاز سند حسابداري

2- كنترل صحت محاسبات

3- كنترل با آيين نامه تفكيك هزينه هاي جاري از سرمايه اي

4- كنترل با برگ در خواست خريد كالا/خدمات

5- كنترل با صورتحساب فروشنده

6- كنترل ممهور شدن مدارك به مهر <باطل شد>

7- كنترل با برگ حواله انبار، رسيد و حواله مستقيم

8- كنترل با آيين نامه معاملات شركت

9- كنترل كسورات قانوني (بيمه و ماليات) از كارهاي حق‌الزحمه

10- كنترل ارتباط هزينه هاي سرمايه اي با فعاليت شركت

11- كنترل كفايت اسناد و مدارك مثبته

12- كنترل ارتباط هزينه با دوره مالي

13- كنترل اعتبار مدارك مثبته

14- كنترل ثبت صحيح حساب و طرف حساب سند حسابداري

15- كنترل هزينه هاي سرمايه اي داراي قرارداد با مفاد قرارداد و استخراج خلاصه قرارداد

16- كنترل دارايي‌هاي در جريان تكميل طبق پيش بيني و كار انجام شده از نظر ريالي و فيزيكي

17- كنترل درصد پیشرفت فيزيكي دارايي‌هاي در جريان تكميل با گزارشات دريافتي كه به تاييد قسمت فني و مقامات مجاز رسيده باشد

18- كنترل تعيين بدهي‌هاي احتمالي از محل ايجاد دارايي‌ها (بيمه ، مالیات و ...)

19- كنترل احتساب هزينه هاي دستمزد، سربار، و مو اد مصرفي قيمت تمام شده دارايي‌ها ي ساخته شده در شركت

20- كنترل داشتن دستورالعمل انتقال دارايي‌هاي در جريان تكميل به دارايي‌هاي ثابت و تهيه صورت جلسه تكميل و تحويل و تحول دارايي‌هاي در جريان تكميل (با امضاء مسئولين فني شركت و تكميل كننده (سازنده) كه ساخت انها به اتمام رسيده و صدور سند حسابداري جهت انتقال به دارايي‌هاي ثابت

21- كنترل مشخص نمودن تاريخ بهره برداري از دارايي‌هاي در جريان ساخت تكميل شده جهت احتساب هزينه استهلاك

22- كنترل تفكيك قيمت عرصه (زمين) و اعيان (ساختمان) از يكديگر و ارايه آن در جدول يادداشت دارايي‌هاي ثابت طبق صورت‌هاي مالي بصورت جداگانه

23- كنترل داشتن ليست (دفتر) اموال

24- كنترل داشتن كارت تعمير دارايي‌ها (ماشين الات، ساختمان، وسايط نقليه و ...)

25- كنترل احتساب ذخيره براي دارايي‌هاي مسروقه و مفقوده

26- كنترل مشخص نمودن دارايي‌هاي بلا استفاده و احتساب هزينه استهلاك معادل 30 درصد نرخ استهلاك مقرر در ماده 151 ق.م.م و پرس جو از مسئولين مبني بر علت عدم استفاده از دارايي‌هاي راكد و تصميم گيري در ارتباط با موضوع مربوطه

27- كنترل پوشش بيمه اي دارايي‌ها:

قيمت تمام شده _ ارزش دفتري _ ارزش بيمه شده طبق بيمه نامه = اضافه (كسر) پوشش بيمه اي

28- كنترل نرخ استهلاك مندرج در صورتهاي مالي با نرخ هاي مورد استفاده در شركت (كنترل بصورت نمونه اي) و مفاد ماده 151 ق . م. م

29- انجام كنترل اقلام نمونه انتخابي طبق چك ليست مربوطه

30- مشاهده عيني اسناد مالكيت زمين، ساختمان، و وسايط نقليه و قرار دادن رونوشت آنها در پرونده دايم و به روز آوري آنها در هر دوره رسيدگي

31- كنترل استخراج اقلام فروخته شده و بررسي صحت محاسبات صورت گرفته در ارتباط با آنها:

قيمت تمام شده _ ذخيره استهلاك _ ارزش دفتري _ قيمت فروش = سود (زيان)

32- كنترل اضافات ذخيره استهلاك با هزينه استهلاك

33- تهيه صورت خلاصه اضافات دارايی‌هاي ثابت و دارايي‌هاي در جريان تكميل

34- كنترل مشاهده عيني وسايل نقليه و انجام كنترل هاي لازم طبق چك ليست مربوطه

35- كنترل قيمت تمام شده و ذخيره استهلاك طبق دفاتر با قيمت تمام شده و ذخيره استهلاك طبق صورت ريز اموال (دفتر اموال) در پايان دوره

36- دريافت و كنترل ليست دارايي‌هاي اسقاط شده طبق دفتر اموال و خارج نمودن قيمت تمام شده آنها از دفاتر

37- كنترل رعايت آيين نامه اجرايي ماده 138 ق . م . م. در ارتباط با پروژه هاي طرح توسعه و افزايش ظرفيت

38- كنترل استخراج سيستم خريد و ايجاد دارايي‌هاي در جريان تكميل و قرار دادن آن در پرونده دايم

39- استخراج تعهدات سرمايه اي به شرح زير:

مبلغ قرارداد – هزينه هاي انجام شده قطعي سرمايه اي = تعهدات سرمايه اي

منتشر شده در اخبار حسابداری

یکی از وظایف مهم حسابداران تهیه اطلاعات مالی کاربردی و حسابرسی صحیح و دقیق حساب ها می باشد؛ زیرا حسابداری مقدمه ای برای تصمیم گیری های مهم مالی و اقتصادی هر کسب و کاری می باشد. به همین منظور ضروری است که تمامی درآمدها و هزینه های یک دوره مالی ثبت و گزارش شود و در ترازنامه نیز تمامی دارایی ها، بدهی ها و حقوق صاحبان سرمایه به درستی درج شوند.

جهت تهیه صورتهای مالی یک واحد اقتصادی لازم است که کلیه اطلاعات دارایی ها، بدهی ها، درآمد ها و هزینه ها در گزارش صورتهای مالی درج شود. اما نکته ای ضروری که تمامی حسابداران باید آن را در نظر بگیرند، توجه به عملیاتی می باشد که بر دوره مالی اثر میگذارند. اثر این نوع رویدادهای مالی بر دوره های مالی مختلف باید به دقت شناسایی و اندازه گیری شود. جهت تحقق این امر در پایان هر دورۀ مالی باید اصلاحات لازم در حساب ها انجام شود.

 

انواع حسابها در حسابداری

انواع حساب های دفتر کل را از نظر انتقال دادن یا ندادن ماندۀ آنها به سال مالی بعد می توان به دسته های زیر تقسیم کرد:

 * حساب های دائمی

حسابهای دائمی حساب هایی هستند که مانده آنها به دوره مالی بعد منتقل می شود. حساب های دائمی شامل دارایی ها، بدهی ها و سرمایه می باشد. این حساب ها را حساب های ترازنامه ای نیزمی نامند.

* حساب های موقت

حساب های موقت حساب هایی هستند که در پایان دورۀ مالی بسته می شوند. حساب های موقت شامل حساب های درآمد و هزینه و برداشت می باشد. به استثنای حساب برداشت، این حساب ها را حساب های سود و زیانی نیز می گویند.

* حساب های مختلط

برخی از حساب ها هستند که بخشی از آن دائمی و بخش دیگری از آن موقت می باشد. برای مثال، حساب پیش پرداخت اجاره.

 

اصلاح حساب ها در طول دورۀ مالی

به منظور اجرای اصل ” تطابق هزینه های هر دورۀ مالی از درآمدهای همان دوره ”، حسابداران باید اطمینان یابند که در زمان تهیه صورت سود و زیان، کلیه درآمدها و هزینه های دوره مالی در حساب ها ثبت شده باشد. اگر برخی از درآمدها یا هزینه های دوره در حساب ها ثبت نشده باشد، ابتدا آنها را شناسایی کنند و سپس از طریق ثبت های مناسب در دفتر روزنامه و انتقال به دفتر کل، حساب ها اصلاح شوند که اصطلاحاً به آنها ” ثبتهای اصلاحی” گفته می شود.

ثبت های اصلاحی معمولا در پایان دوره مالی و قبل از تهیه صورتهای مالی انجام می شوند. اما ممکن است لازم باشد که مانده برخی از حساب ها در طی دورۀ مالی نیز اصلاح شود.

 

اصلاح حساب ها در پایان دورۀ مالی

اصلاح و تعدیل حسابهای دفتر کل در پایان دورۀ مالی و به منظور اصلاح، تعدیل و به روز رسانی اسناد حسابداری، صورت می گیرد.

بعد از این که کلیه معاملات و رویدادهای مالی در دفاتر شرکت ثبت شد، ممکن است بعضی از حسابهای دفتر کل مانده های صحیح را برای تهیۀ صورتهای مالی ارائه ندهند. حتی اگر تمام معاملات و عملیات مالی به درستی در دفاتر ثبت شده باشند، حسابداری تعهدی  ایجاب میکند که برای تطبیق حساب های ترازنامه و صورت سود زیان با فرض دورۀ مالی و اصل تطابق، مانده برخی از حسابهای دفتر کل در پایان دوره مالی اصلاح شود.

 

ثبت های اصلاحی معمولا در پایان دورۀ مالی ثبت می شوند و شامل موارد زیرند:

-          اصلاح حساب داراییهایی که مبلغی از آنها در دورۀ مالی هزینه شده  شامل ملزومات، پیش پرداختها و موجودی ها.

-          اصلاح بدهی های جاری و پیش دریافتها.

-          اصلاح هزینه های تحقق یافته پرداخت نشده شامل عوارض، حق بیمه و حقوق.

-          اصلاح هزینه های تحقق نیافته.

 

قابل ذکر است که انجام اصلاحات فوق منوط به اصلاح حسابهای زیر است:

-          اصلاح پیش دریافت های درآمد

-          ثبت هزینه های تحمیل شده (به وقوع پیوسته و ثبت نشده تا پایان دورۀ مالی)

-          ثبت هزینۀ استهلاک دارایی های استهلاک پذیر

-          اصلاح پیش پرداخت های هزینه

-          ثبت درآمدهای تحقق یافته ثبت نشده تا پایان دورۀ مالی

-          اصلاح حساب موجودی ملزومات

 

پس از انجام کلیۀ ثبت های اصلاحی و انتقال آنها از دفتر روزنامه به دفتر کل، مانده حساب های دفتر کل تعیین و تراز آزمایشی دیگری تهیه می شود. این تراز آزمایشی را که پس از انجام ثبت های اصلاحی تهیه می کنند، تراز آزمایشی اصلاح شده می گویند. تراز آزمایشی اصلاح شده مبنای تهیۀ صورت های مالی قرار می گیرد.

جهت آشنایی با تراز آزمایشی حتما مقاله آموزشی " تراز آزمایشی چیست و انواع ترازنامه در حسابداری کدامند؟ " را بخوانید.

دانلود آموزش تصویری بستن سال مالی

منتشر شده در مقالات

مفهوم خطر حسابرسی:

خطر حسابرسی به این خطر اشاره دارد که حسابرس ممکن است بدلیل عدم کشف تحریفات با اهمیت در صورت های مالی یا به دلیل خطا یا تقلب، گزارش فاقد صلاحیت را انتشار دهد. خطر حسابرسی هم در مرحله ی برنامه ریزی و هم در اجرای عملیات مالی، مورد توجه حسابرسان می باشد.

خطر حسابرسی تابعی از خطر تحریف با اهمیت صورتهای مالی و خطر عدم کشف است. خطر تحریف با اهمیت یعنی خطر وجود تحریف با اهمیت در صورتهای مالی و خطر عدم کشف به معنای آن است که حسابرس قادر به کشف این تحریفات نباشد.

حسابرس باید روشهای حسابرسی را برای تشخیص و برآورد خطرهای تحریف با اهمیت اجرا کند و با طراحی و اجرای روشهای حسابرسی مناسب در برخورد با خطرهای مزبور، خطر عدم کشف را محدود و خطر حسابرسی را تا سطح قابل قبول کاهش دهد. این فرآیند، مدیریت خطر حسابرسی نامیده می شود.

 

مفهوم حسابداری مبتنی بر ریسک:

حسابرسی داخلی مبتنی بر ریسک، روشی را فراهم می‌کند که اطمینان می‌دهد ریسک‌های سازمان مدیریت شده‌اند. برآورده کردن نیازهای هیات‌مدیره مسوولیت بخش حسابرسی داخلی است.

در حقیقت حسابرسی داخلی مبتنی بر ریسک، آنچه سازمان و اهداف آن را تهدید می‌کند، بررسی می‌کند. این ریسک‌ها شامل ریسک مالی، عملیاتی و استراتژیک، چه در درون سازمان و چه در برون سازمان خواهد بود.

حسابرسی داخلی مبتنی بر ریسک، روشی است که در بخش حسابرسی داخلی مورد استفاده قرار میگیرد و برای ارائه اطمینان‌بخشی از اینکه ریسک‌ها مدیریت شده‌اند استفاده می شود.

 

انواع خطر های حسابرسی:

1- خطر رد نادرست (خطر آلفا): در مواردی رخ می دهد که صورت های مالی از تمام جنبه های با اهمیت مطابق با استاندارد های حسابداری باشد؛ اما حسابرس گزارش غیر مقبول صادر نماید، این خطر کارایی حسابرسی را تحت تاثیر قرار می دهد.

2- خطر پذیرش نادرست (خطر بتا): در مواردی رخ می دهد که صورت های مالی از جنبه های با اهمیت مطابق با استاندارد های حسابداری نباشد؛ اما حسابرس گزارش مقبول صادر نماید، این خطر اثر بخشی حسابرسی را تحت تاثیر قرار می دهد.

خطر بتا نسبت به خطر آلفا از اهمیت بیشتری برخوردار است.

3- خطر تحریف با اهمیت: حسابرس این خطر را در دو سطح ارزیابی می کند

1) در سطح کلیت صورت های مالی

2) در سطح ادعاها (گروه معاملات، مانده حساب ها و افشاء)

   3-1 خطر ذاتی

   3-2 خطر کنترل

این دو خطر مربوط به واحد مورد رسیدگی است و صرف نظر از حسابرسی شدن یا نشدن صورت های مالی وجود دارد.

4- خطر عدم کشف: خطری که به حسابرس و اثر بخشی حسابرسی ارتباط دارد، خطر عدم کشف نامیده می شود و در فرمول خطر حسابرسی هدف حسابرس یافتن همین خطر می باشد.

   4-1 خطر بررسی تحلیلی

   4-2 خطر عدم کشف ناشی از آزمون جزییات مانده حسابها و گروه معاملات.

 

نکته های مهم:

 

1- حسابرس در تدوین طرح کلی حسابرسی باید شناخت کافی از فعالیت واحد مورد رسیدگی، شناخت سیستم های حسابداری و کنترل داخلی، خطر و اهمیت، نوع و ماهیت، زمانبندی، اجرا و حدود روش های حسابرسی، هماهنگی، هدایت، سرپرستی و بررسی و سایر موارد موثر را در نظر داشته باشد.

 

2- تردید درمورد فرض تداوم فعالیت توسط حسابرس در مرحله ی برنامه ریزی صورت می پذیرد.

 

3- دارایی های با ارزش بالا و با قابلیت نقل و انتقال بسیار، مانند وجوه نقد، چتحریف پذیرتر از سر فصل حساب هایی مانند دارایی ثابت می باشند و از خطر ذاتی بالایی برخوردار می باشند.

 

• هسته های اصلی کار حسابرسی داخلی:

 

1. اطمینان دادن در مورد اینکه فرآیندهای به‌کار رفته توسط مدیریت برای شناسایی همه خطرات قابل توجه موثر هستند.

2. اطمینان دادن در مورد اینکه خطرات به درستی توسط مدیریت بر مبنای اولویت‌بندی آنها ارزیابی شده است.

3. ارزیابی فرآیندهای مدیریت ریسک، برای اطمینان از پاسخ به هر گونه ریسک که مطابق با سیاست‌های سازمان است.

4. ارزیابی گزارش ریسک‎های کلیدی توسط مدیران به هیات مدیره.

5. بررسی ریسک‌های کلیدی توسط مدیران برای اطمینان از کنترل‌های قرار داده شده در داخل عملیات و در حال نظارت.

 

مراحل حسابرسی داخلی مبتنی بر ریسک چیست؟

1. ارزیابی ریسک سازمان

2. تنظیم کردن یک برنامه برای انجام حسابرسی (معمولا به صورت سالانه انجام می‌گیرد.)

3. انجام دادن حسابرسی مبتنی بر ریسک و بازخوردهای نتایج حسابرسی.

 

يك روش جديد كه توسط توماس باير گردآوري شده است . در حسابرسي بر مبناي خطر ، حسابرسان در همان طرف ميز كه مشتري مي ايستد ، آن ها نيز مي ايستند . اكنون مشتري يك نفر را با خود دارد چون ديد آن ها به كار تجاري يكسان است . 

محدوديت هاي روش قديمي :

اكنون بيایید با هم موارد مخصوص مربوط به ساختار كار تجاري را بدست آوريم . در حسابرسي قديمي ، حسابرسان واقعاً تمام تصميمات حسابرسي شان را بر مبناي جنبه مادي اتخاذ مي كردند ، كه آن در صد (يا كسري از درصد ) كار پيمانكار مي باشد . كنترل هاي داخلي كه توسط پيمانكار صورت مي گرفت براي اهداف حسابرسي كه بيمار سودمند بودند به طور گسترده مورد ارزيابي قرار نمي گرفتند ، چون توجه فقط بر روي تغيير ارقام و اعدادي بود كه در صورت حساب هاي مالي گزارش مي شدند  و در پايان حسابرسي چيزي را كه قبلا پيمانكار مي دانست تغيير مي داد كه آن اين بود كه شركت بر روي بعضي شغل سرمايه گذاري كند و همچنين بعضي از شغل ها را رها كند . پس پيمانكار يك صورت حساب و جريان كاري بدست مي آورد كه خودش را دوباره سال بعد تكرار مي كرد . 

در بعضي موقعيت ها اين تنها روشي است كه حسابرسان مي توانند بر عهده بگيرند به خاطر كنترل ضعيف محيط كه در شركت ارائه مي شود به طور كلي زماني كه كنترلهاي ضعيف داخلي وجود دارد  به اين خاطر است كه مديريت تصميم هوشيارانه اي اتخاذ كرده كه كنترلهاي داخلي به اندازه عوامل ديگر كار تجاري مهم نيستند . به هر حال كنترل ضعيف محيط به خودي خود يك خطر آشكاري دست و چيزي است كه بايد مورد توجه مديريت قرار داد (اهميت آن را به ياد مديريت آورد) در حالي كه روش قديمي حسابرسي فقط در محيط هايي با كنترل ضعيف كار مي كرد ، حسابرسي بر مبناي خطر اين ضعف ها را تشخيص مي داد تا اين كه مديريت بتواند گام هاي شايسته اي بردارد تا كنترل هاي داخلي را قوت ببخشد . 

فايده هاي روش بر مبناي خطر 

در حالي كه در حسابرسي بر مبناي خطر به اعداد و ارقام توجه مي شود ، اما به هر حال به درك فعاليت هاي تجاري نيز توجه دارد چون اعداد و ارقام از اين فعاليت ها گرفته شده اند که شامل تسلط بر روي پرسنل اصلي مي شود و بفهميم چگونه آن ها فكر مي كنند و در تصميماتشان از چه اطلاعاتي استفاده مي كنند . در اينجا مواردي ذكر شده كه اساساً در حسابرسي بر مبناي خطر مورد توجه قرار مي گيرد . 

اين ساختار تجاري مخصوص چگونه است كه او را در رقابت مجزا كرده است و موقعيت حساس رقابتي اش چيست ؟

از لحاظ استراتژيكي اهداف بلند مدت و كوتاه مدت پيمانكار چه هستند ؟ 

موانع بلند مدت و كوتاه مدت (مانند كمبودهاي مواد و كار ) چه هستند كه شركت براي رسيدن به اهدافش بايد بر آن ها غلبه كند و چگونه شركت اين كار را طراحي مي كند ؟

مشكلات روزمره مربوط به كار كه مديريت ارشد با آن ها مواجه مي شود چه هستند ؟

چگونه آيا مديريت ضعف هاي مربوط به كار را مورد توجه قرار مي دهد . 

چه كنترل هاي عملي در محيط كار صورت مي گيرد تا مطمئن شويم كه قراردادهاي اجرا شده اند و كار مطابق با روشها و خط مشي هاي داخلي اش صورت گرفته است ؟

چه كنترل هاي داخلي در محيط كار صورت مي گيرد تا مطمئن شويم كه كار مربوط به گزارشات و حساب هاي مالي بدون اشتباه و فريبكاري صورت مي گيرد ؟

چگونه آيا مديريت بايد از درستي اطلاعات مالي كه در اتخاذ تصميمات مهمش از آن ها استفاه مي كند مطمئن شود ؟

از لحاظ تاريخي ، چه افرادي در شركت بي تجربه هستند و يا سطح كمتري از كار را نسبت به افراد قبل انجام داده اند ؟

به عبارت ديگر در حسابرسي بر مبناي خطر ، بر حسابرس واجب است كه تمام ويژگي هاي آن خاص ساختار تجاري كه قرار است مورد حسابرسي قرار دهد ، بفهمد . 

مراحلي كه بايد در يك حسابرسي بر مبناي خطر طي شود : 

در مورد اين سطح جديد خدمات حسابرسي به روش جديدي از آمادگي و هدايت خود حسابرسي نياز است . 

زماني كه روش حسابرسي بر مبناي خطر پذيرفته مي شود ما نيز بيشتر خودمان را براي بررسي مقدماتي و طراحي آماده مي كنيم . ما زمان بيشتر را صرف مي كنيم تا كنترلهاي عملي شركت را بفهميم ،كنترلهاي داخلي آن ها مربوط به كار گزارشات مالي هستند از نقطه نظر حسابرس ، اين كار مقدماتي بسيار با ارزش است . چون ما واقعاً در اين زمان وارد جريان كار مي شويم و جواب اغلب سوالاتي كه قبلا پرسيده ايم را مي دانيم . 

در اينجا سه مرحله اصلي حسابرسي بر مبناي خطر ذكر شده است . 

مرحله اول : سوال از تمام كاركنان اصلي 

در صورت امكان حسابرسي با رئيس / LEO/ يا مالك شركت صحبت مي كند آن فردي است كه مي تواند درباره خطرات و اهداف بلند مدت و كوتاه مدت شركت صحبت كند . پس ما مي خواهيم بدانيم (حسابرس) 

بزرگترين خطري كه شركت سال بعد با آن مواجه مي شود چيست ؟ و در مورد خطر 5 سال بعد چه چيز ؟ 

آيا طرحهايي براي از بين بردن يا رفع آن خطرات وجود دارد ؟

با چه مشكلاتي كار تجاري امسال مواجه شده است ؟ 

آيا نگراني هاي مخصوصي وجود دارد كه ما بايد از آن ها مطلع شويم بخصوص زماني كه كار حسابرسي انجام مي دهيم ؟

و چيزي كه ما انتظار داريم در اعداد و ارقام ببينيم ؟

بعلاوه ما مواردي را كه در حسابرسي سال قبل بيان شده نيز دنبال مي كنيم . پس ما به سوي سطوح پايين تر مديريت مي رويم و با مديريت هاي سطوح پايين تر نيز صحبت مي كنيم و كارمان را با CFO شروع مي كنيم . و از او سوالات مشابه سوالات مديريت ارشد مي پرسيم كه به حوزه مسئوليت او مربوط است . همچنين سودمند است كه در اين مرحله با نمايندگي انبار و كساني كه از كار حمايت مي كنند نيز صحبت كنيم . حتي وكيل مشتري نيز مي تواند اطلاعات سودمندي را در مرحله طراحي در اختيار ما بگذارد . 

از نقطه نظر حسابرس ، اين فرايند كار اوليه در كوتاه كردن و خلاصه كردن روش هاي حسابرسي كمك زيادي خواهد كرد . در اين مرحله ، ما انتظارات حسابرسي را توسعه مي دهيم و به صورت اميدوارانه ، مدارك و شواهد مورد تاييد حسابرسي را بدست مي آوريم كه در زمان كار حسابرسي واقعي از آن ها استفاده كنيم . ما همچنين مي فهميم چه چيز در شركت جديد است و ارزيابي مي كنيم چگونه ما مي توانيم براي مشتري مان با ارزش تر باشيم . 

مرحله دوم : مستند كردن كنترلها (سند كردن كنترلها ) 

بعد از اينكه كنترلهاي مربوط به عملكرد و كنترلهاي داخلي به صورت جزئي وجودشان اثبات شد ، براي ساختار شركت ، كنترل ها در سايت شغل و گردش اطلاعات از سايت شغل به اداره و بر عكس مي تواند به مهمي كنترل هاي داخلي در اداره باشد . در اين مرحله در جريان كار ، ما حسابرسان به گونه اي يكنواخت مي رسيدم چرا ؟ به عنوان مثال چرا اين سياست در اينجا اعمال مي شود . 

چرا آيا نظارت و سرپرستي همان زمان هاي مشخص كه كار بايد صورت بگيرد همانند موارد ديگر حفظ نمي كند ؟ چه خطري را آيا مدير ندانسته پذيرفته و چرا ؟

تمام اين سئوالات ممكنه از نظر مديريت بسيار دردناك باشند . چون هيچ كس دوست ندارد درباره سياست هايش ، روش ها و كنترلهاي داخلي اش صحبت كند . 

به هر حال ، كنترلهاي داخلي فقط به اين مطلب محدود نمي شود كه مطمئن شويم شركت به اندازه كافي وظايفش را در بخش حسابداري تفكيك كرده است . كنترل هاي ديگري نيز وجود دارد كه خارج از حوزه حسابداري صورت مي گيرد كه همچنين بايد ارزيابي شود . براي اينكه به گونه اي شايسته يك حسابرسي بر مبناي خطر را هدايت كنيم ما بايد روش آن استاندارد كار تجارت را بفهميم كه با پرسيدن سوالات سخت ، ضعفهاي آن مهم نيز مشخص مي شوند . بعضي از سوالاتي را كه يك حسابرس ممكنه بپرسد عبارتند از :

چه نوع كنترل ها يا توجهات در شركت براي فرايند تخمينات (براورد ها ) اعمال مي شود . 

آيا شركت از سودها بر روي قرارداد T,M با آماده نكردن مطالبات اجاره اي تجهيزات صرف نظر مي كند ؟ 

چگونه آيا مديريت مطمئن مي شود كه مطالبات مربوط به تجهيزات نسبتا روشن براي شغل ها جمع آوري شده اند جايي كه تجهيزات استفاده شده اند ؟

آيا برآورد كننده ها (تخمين زنندگان) پيشنهاد قيمتي براي خريد كالا را بدون بازنگري مهم از اينكه تا حدودي قيمت را كاهش دهند ارائه مي دهد ؟

اين نوع سوالات و جواب ها كه دريافت مي شوند براي موفقيت حسابرسي بر مبناي خطر ، قطعي هستند . 

سودهاي ساخت CFMA سپتامبر / اكتبر 2002 

مرحله سوم : تحليل و بررسي اطلاعات : 

در شكل سوم حسابرسي بر مبناي خطر ، اطلاعات مالي بازنگري تحليلي اوليه را طي مي كنند و روشهاي حسابرسي توسعه مي يابند . هدف در اينجا اين است كه حسابرسي زيادي را تاحد امكان كه از يك روش تحليلي استفاده نموده انجام دهد . به جاي اينكه جزئيات را مورد تست و آزمايش قرار دهد . اگر ما همانند حسابرسان شما معتقد باشيم كه كنترلهاي داخلي به گونه اي مفيد عمل مي كنند ، ممكنه كنترل را مورد تست قرار دهيم و تست هاي جزئي تر ديگر را كم كنيم . اگر خطرات و كنترلها به اندازه كافي مشخص شوند و ارزيابي شوند ، ما مي توانيم پس روشهاي تحليل مان را بر مبناي انتظاراتي درباره اينكه چه چيزهايي بايد اطلاعات مالي نشان دهد را گسترش دهيم . 

چون ما قبلا سوالاتي را مطرح كرده ايم و اطلاعاتي را از سطوح مختلف مديريتي جمع آوري كرده ايم ، پس ما مي توانيم روش هاي تحليلي مان را بر روي اين اطلاعات قرار دهيم . اگر اعداد و ارقام انتظارات ما را برآورده نمي كنند ، پس ما متعهديم روشهاي بيشتري را انجام دهيم . به عنوان مثال ، برنامه شغلي براي پيمانكاران استاندارد يك سري اطلاعات كليدي است و كسي است كه ما قبلا در حسابرسي براي تحليل خطر نياز داشتيم . 

در حقيقت ما ممكنه اين اطلاعات را قبل از انجام مراحل 1و2 بالا در مقابل مان داشته باشيم . موضوع اين نيست كه تخليل ما از خطر در مراحل مقدماتي حسابرسي چه نشان مي دهد برآوردهاي مديريت (كه دربرنامه شغلي هستند ) هميشه نقطه مركزي هستند زماهني كه ما درباره خطر صحبت مي كنيم . بنابراين برنامه شغلي به گونه اي مجزا مورد تحليل و بررسي قرار مي گيرد تا مشخص كند كدام شغل ها خطر بيشتري را ارائه مي دهند . در زير تعدادي از عوامل ذكر شده اند كه در اتخاذ تصميمات استفاده مي شوند . 

  • درصد اطلاعات تكميل شده در تراز نامه 
  • اندازه قرارداد 
  • نوع قرار داد 
  • تجربه پيمانكار در نوع قرار داد 
  • كارمندان اصلي در قرار داد (سرپرست ، مدير ، پروژه)
  • ناخالصي سود برآورده شده 
  • ميزان هزينه هاي كار در قرار داد 
  • وجود شروطي در قرار داد مانند مجازات هايي براي تاخير تكميل كار 
  • وجود مصرف زياد زمان يا هزينه بيش از ميزان انتظار داشته يا مشكلات ديگري با توجه به پرسش آن ديگر ذكر شد . 

روشهاي تحليلها معمولا به ما اجازه مي دهند كه زمان اختصاص يافته به تست ها درباره جزئيات را به حداقل برسانيم . زماني كه روشهاي آن تحليلي مدرك حسابرسي با ارزش تري نسبت به روشهاي حسابرسي ديگر در اختيار ما مي گذارند پس ما نه فقط موثرتر نيستم بلكه ما همچنين كار آمد تر نيز هستيم . حسابرسي بر مبناي خطر به درستي مثالي از موقعيت موفقيت آميز چيزي است كه احتمالا چنين مطلبي را شما درباره حسابرسي قديمي نشنيده ايد . 

نتايج :

اگر حسابرسي بر مبناي خطر بدرستي انجام شود به هر كسي اجازه مي دهد كه تا انتهاي فرآيند كار جلو برود و درباره چيزي كه انجام شده نيز احساس خوبي داشته باشد . حسابرسان احساس مي كنند خدماتي با ارزش واقعي براي مشتري فراهم كرده اند مشتريان نيز احساس مي كنند كه آن ها اطلاعات با ارزش دريافت كرده اند كه آن ها مي توانند استفاه كنند تا شركت هايشان را قدرتمند سازند ، بالاخره من اعتقاد دارم كه حسابرسي بر مبناي خطر مي تواند كل فرآيند حسابرسي را تغيير داده و به يك تجربه پاداشي براي تمام قسمت ها تبديل كند .

منتشر شده در مقالات
شنبه, 19 تیر 1395 13:45

مفروضات حسابداری چیست

برای اینکه یک حسابدار با تجربه باشید و در طول زمان در حرفه حسابداری خبره شوید، لازم است که دانش کافی و مفیدی در زمینه حسابداری داشته باشید. برای اینکه هر امری را چه در حوزه حسابداری و چه در سایر شاخه ها به طور صحیح انجام دهید، لازم است که با اصول آن آشنایی داشته باشید. اصول حسابداری جزء یکی از مهمترین مسائلی است که کار و فعالیت در این حوزه را تحت الشعاع قرار می دهد.

مفروضات حسابداری منشاء اصول حسابداری و مبنای تهیه و تنظیم صورتهای مالی را تشکیل می دهند. هر کدام از مفروضات حسابداری می تواند منشا یک یا چند اصل حسابداری می باشد. این مقاله به تشریح مفروضات حسابداری برای حسابداران و علاقه مندان به حسابداری می پردازد.

مفروضات حسابداری ۵ مورد است :

-         فرض تداوم فعالیت

-         فرض تفکیک شخصیت

-         فرض یا مبنای تعهدی

-         فرض واحد پولی ( واحد اندازه گیری )

-         فرض دوره مالی

در ادامه به بررسی این ۵ فرض می پردازیم.

 

1- فرض تداوم فعالیت

فرض تداوم فعالیت به این معنی است که عملیات موسسه در آینده قابل پیش بینی تداوم خواهد یافت و قصد انحلال یا توقف فعالیت آن وجود ندارد. این فرض بدان معنی نیست که موسسه دارای عمر نامحدود است، بلکه حاکی از آن است که موسسه برای یک دوره زمانی کافی برای اجرای عملیات، انجام قراردادها و ایفای تعهدات خود، دوام و بقا خواهد داشت. براساس این فرض است که مبالغ پرداختی در یک دوره مالی کلاً  به حساب هزینه منظور نمی شود، بلکه بخشی از این پرداخت ها تحت عناوین مختلف دارایی به سال های بعد منتقل می گردد. بعلاوه، طبقه بندی دارایی ها و بدهی ها به جاری و بلند مدت ( غیرجاری ) بر این فرض مبتنی است.

اگر فرض تداوم فعالیت حاکم نباشد، تمایز بین اقلام جاری و بلند مدت ( غیرمجازی ) اهمیت خود را از دست می دهد. ثبت دارایی ها به بهای تمام شده نیز بر اساس فرض تداوم فعالیت صورت می پذیرد. اگر موسسه در حال تصفیه یا فروش باشد، فرض تداوم فعالیت و اصل بهای تمام شده برای تهیه صورت های مالی مصداق ندارد و اقلام صورت های مالی به ارزش های جاری ( بازار ) در صورت های مالی منعکس می شوند .

 

2- فرض تفکیک شخصیت

بر اساس فرض تفکیک شخصیت، برای هر موسسه شخصیتی مستقل از مالک ( مالکان ) آن و همچنین مستقل از سایر موسسات موجود در جامعه در نظر گرفته می شود. فعالیت های مالی به اعتبار شخصیت حسابداری تجزیه و تحلیل و ثبت شده و صورت های مالی به منظور انعکاس وضعیت مالی و نتایج عملیات شخصیت مزبور تهیه و ارائه می گردند .

 

3- فرض یا مبنای تعهدی

فرض تعهدی یکی از زیربنائی ترین و مهمترین مفروضات حسابداری است. توسعه و گسترش حسابداری تا حد زیادی مدیون این فرض است. براساس فرض تعهدی درآمدها به محض تحقق و هزینه ها به محض تحمیل، بدون توجه به زمان دریافت و پرداخت وجه نقد مربوطه، شناسایی و ثبت می شوند. اغلب در متون حسابداری بجای عبارت فرض تعهدی از عبارت مبنای تعهدی استفاده می شود. مبنای تعهدی در مقابل مبنای نقدی قراردارد. در مبنای نقدی هر دریافت وجهی توسط شرکت که از ناحیه صاحبان شرکت یا وام دهندگان نباشد به عنوان درآمد و هر پرداخت وجهی توسط شرکت که به اشخاصی غیر از صاحبان شرکت یا وام دهندگان صورت پذیرد به عنوان هزینه تلقی می شود .

 

4 – فرض واحد پول ( واحد اندازه گیری )

فرض واحد پول به این معنی است که آثار و نتایج کلیه معاملات و عملیات مالی موسسه باید برحسب پول، اندازه گیری و گزارش شود . از آن جا که پول وسیله مبادله و مقیاس مشترک اندازه گیری ارزش در کلیه مبادلات اقتصادی است، در حسابداری نیز معاملات و عملیات مالی و رویدادهای دارای اثر مالی بر حسب واحد پول به عنوان مقیاس مشترک ، اندازه گیری و گزارش می شود .

البته اموال مختلف را به مقیاسهای متفاوتی از جمله زمین را با متر مربع ، سیمان را با کیلو و بنزین را با لیتر می توان اندازه گیری نمود . اما اگر ترازنامه ای تهیه کنیم که در آن هر کدام از اموال فوق با مقیاس مذکور ارائه شده باشند آیا این ترازنامه قابل استفاده است ؟

به دلیل همین محدودیتهاست که در حسابداری ، واحد پول ( مثلا” ریال ) به عنوان مقیاسی که بین همه معاملات و عملیات مالی مشترک است ، مبنای ثبت قرار می گیرد. 

 

5- فرض دوره مالی

نتایج واقعی عملیات موسسه را فقط در پایان اجرای عملیات و بعد از بستن سال مالی میتوان تعیین کرد. اما به دلیل نیاز مدیران و صاحبان موسسه و سازمان های بیرونی به داشتن اطلاعات در فواصل زمانی کمتر، عمر طولانی یک موسسه به دوره های زمانی مساوی کوتاه تر، معمولاً یکساله، تقسیم می شود و برای هر دوره گزارشهای مالی جداگانه ای ارائه می گردد. به این دوره زمانی اصطلاحاً “دوره مالی” یا “دوره حسابداری” می گویند. هر دوره مالی را که برابر یک سال کامل باشد سال مالی می گویند . انطباق سال مالی با سال تقویمی اجباری و الزامی نیست . مثلاً در ایران الزامی نیست که سال مالی از اول فروردین ماه شروع و به پایان اسفند ماه ختم شود . بهتر است سال مالی به نحوی انتخاب شود که پایان آن مصادف با دوران پائین ترین سطح فعالیت موسسه طی سال باشد . زیرا در این صورت قسمت حسابداری فرصت مناسبی را برای تکمیل عملیات حسابداری لازم در پایان سال مالی پیدا می کند .

 

منتشر شده در مقالات

یکی از وظایف مهم حسابداران توانایی تجزیه و تحلیل اسناد و صورتهای مالی در حسابداری می باشد. به این شکل که یک حسابدار خبره و با تجربه باید بتواند با مشاهده صورت های مالی نتیجه گیری های صحیحی انجام دهد تا در پیشرفت و توسعه کسب و کار تاثیر گذار باشد.

تجزیه و تحلیل صورت های مالی شامل ارزیابی سه ویژگی یک بنگاه اقتصادی است که عبارت است از:

-         نقدینگی

-         سود دهی

-         قدرت پرداخت دیون

هر کدام از این ویژگی ها جایگاه و اهمیت خود را دارند. مثلا قدرت نقدینگی یک شرکت برای بانکی که میخواهد وامی به آن شرکت پرداخت کند مهم است زیرا قدرت وام گیرنده برای تعهداتش در موعد سررسید را نشان می دهد.

از طرفی برای اعتبار دهنده بلند مدت مثل دارنده اوراق قرضه، سوددهی و قدرت پرداخت دیون در یک شرکت مهم است چون نشان دهنده توانایی شرکت برای بقای بلند مدت است.

همچنین سهامداران شرکت به سودآوری و قدرت پرداخت دیون شرکت توجه دارند و میخواهند احتمال پرداخت سود سهام و نیز رشد بالقوه سهام خود را ارزیابی کنند.

 

چرا به تحلیل مقایسه ای نیاز دارید؟

هر یک از اقلام گزارش شده در صورت های مالی اهمیت زیادی دارند. وقتی شرکتی مبلغ ۷۲۹ میلیون ریال به عنوان وجه نقد در ترازنامه خود گزارش می کند؛ متوجه میشویم در مانده حساب های شرکت در تاریخ ترازنامه معادل این مبلغ وجه نقد وجود داشته است، ولی متوجه نمی شویم این مانده در طول سال افزایش داشته و مقدار آن برای نیازهای شرکت کافی بوده است یا خیر.

برای به دست آوردن چنین اطلاعاتی، مقایسه مقادیر وجه نقد با دیگر داده های صورت های مالی ضروری است. این مقایسه مبانی مختلفی دارد که در ادامه به آن می پردازیم.

 

مبنای مقایسه صورتهای مالی

 

۱- مبنای مقایسه درون شرکتی

در این مبنا، یک قلم مالی و یا روابط مالی در درون شرکت برای سال جاری با سال یا سالهای قبلی مقایسه می شود. مثلا شرکتی که در بالا مطرح شد میتواند مانده وجه نقد خود را در پایان سال جاری با این مانده در پایان سال قبل مقایسه کند تا به افزایش یا کاهش آن پی ببرد. همچنین این شرکت می تواند درصد وجه نقد به کل دارایی های جاری با این درصد در سالهای قبل را مقایسه نماید. مقایسه های درون شرکتی در مشاهده و کشف تغییرات در روابط مالی و نیز روندهای با اهمیت مفید است.

 

۲- میانگین صنعت

در این مبنا یک قلم یا روابط مالی در یک شرکت با میانگین صنعت مقایسه می شود. مثلا سود خالص یک شرکت را با میانگین سود خالص همه شرکتهای آن صنعت مقایسه می کند. این مقایسه اطلاعات خوبی در رابطه با عملکرد نسبی شرکت در مقایسه با صنعت مشابه ایجاد می کند.

 

۳- مبنای بین شرکتی

در این مبنا، یک قلم یا روابط مالی در یک شرکت با همین قلم یا روابط مالی در یک یا چند شرکت دیگر مقایسه می شود. این مقایسه بر اساس اطلاعات مالی منتشر شده توسط این شرکتها انجام میشود. مقایسه بین شرکتی در تعیین موقیع شرکت از لحاظ رقابتی بسیار مفید است.

 

ابزارهای تحلیل صورت های مالی

 

ابزارهای مختلفی برای ارزیابی داده های صورتهای مالی به کار گرفته میشوند. سه نوع معمول این ابزارها به شرح زیر است:

تحلیل افقی: یکسری از داده های صورتهای مالی در طول یک دوره زمانی ارزیابی می شوند و هدف آن تعیین افزایش یا کاهش داده طی دوره مالی است. به آن تحلیل روند نیز می گویند.

تحلیل افقی اساساً در مقایسه های درون شرکتی مورد استفاده قرار می گیرد. دو ویژگی در صورت های مالی انجام این مقایسه را تسهیل می کند. اول اینکه صورت های مالی اساسی به صورت مقایسه ای و حداقل برای دو سال، ارائه می شود. دوم اینکه خلاصه ای از داده های مالی، برای یک دوره ۵ تا ۱۰ ساله در یادداشتهای پیوست صورت های مالی، ارائه می شود.

تحلیل عمودی: داده های هر یک از اقلام صورت های مالی به صورت درصد نسبت به یک مقدار مبنا، مورد ارزیابی قرار می گیرند. مثلاً در ترازنامه میگوییم دارایی های جاری ۲۵ درصد کل دارایی ها هستند. به آن تحلیل هم مقیاس نیز میگویند.

تحلیل عمودی در مقایسه های درون شرکتی و نیز بین شرکتی استفاده می شود.

تحلیل نسبت ها: ارتباط بین اقلام منتخب داده های صورت های مالی بیان میشود. یک “نسبت”، رابطه ریاضی بین یک مقدار را با دیگری بیان می کند که این ارتباط به صورت نرخ و یا یک نسبت ساده بیان می شود. تحلیل نسبت ها در انواع مقایسه ها کاربرد دارد.

در تحلیل صورتهای مالی اساسی، نسبت ها را میتوان در ارزیابی نقدینگی، سودآوری و قدرت پرداخت دیون به کار برد.

 

منتشر شده در مقالات

اکنون که مدت زیادی به پایان سال باقی نمانده است و کم کم زمان آن رسیده که تمامی واحد های تجاری و تولیدی و بازرگانی و اداری و ... اقدام به بستن دوره مالی یا سال مالی خود کنند. لذا مقاله ای را برای شما خواننده گرامی آماده نمودیم که به تشریح دوره مالی و سال مالی، نکاتی در این زمینه و نحوه بستن حساب های پایان سال می پردازد.

مهم ترین معیار سنجش موفقیت واحدهای تجاری، مقدار سود به دست آمده توسط واحد تجاری می باشد و مدیران واحدهای تجاری هم علاقمند به دانستن میزان سود واحدهای تجاری خود می باشند. بهترین راه برای تعیین دقیق میزان سود هر واحد تجاری، فروش کلیه دارایی های آن، تسویه بدهی ها و در نهایت مقایسه مبلغ وجه باقیمانده با آورده های مالکان می باشد (این عمل در حسابداری، تصفیه نامیده می شود).

انجام این روش به دلیل هزینه های بالا و همچنین جلوگیری از ادامه فعالیت شرکت که برای فعالیت تا مدت نامحدودی راه اندازی شده است، غیر قابل قبول و غیر منطقی است.

راه حل این مشکل تعیین میزان سود شرکت در دوره های زمانی مشخص، طی گزارشات مالی و بدون فروش دارایی ها و تسویه بدهی ها می باشد. دوره زمانی ذکر شده به دو نوع قابل تقسیم می باشد که در زیر به تعریف هر یک می پردازیم:

 

- دوره مالی چیست؟

برای تعیین وضعیت سود یا زیان واحد های تجاری، مدت فعالیت آن ها به دوره های کوتاه  تقسیم می شود که به هر یک از این دوره ها، دوره مالی گفته می شود. در پایان هر دوره مالی وضعیت مالی شرکت ها در گزارشات مالی بیان می شود.

 

- سال مالی چیست؟

به دوره مالی که مدت آن یک سال باشد "سال مالی" گفته می شود. طبق قواعد و قوانین موجود در پایان هر سال مالی حسابداران و شرکت ها موظف به ارائه صورت های مالی و تحویل اظهارنامه عملکرد می باشند. این عمل در برنامه حسابداری قابل انجام می باشد و می توانید تمامی این عملیات را از طریق نرم افزار حسابداری پارمیس انجام دهید تا از بروز هرگونه خطا و اشتباه در عملیات دستی حسابداری جلوگیری شود.

سال مالی بیشتر شرکت ها در ایران مطابق با تقویم خورشیدی و از ابتدای فروردین تا آخر اسفند ماه می باشد. برخی شرکت های دیگر نیز بر اساس نوع فعالیت خود، تاریخ های متفاوتی را برای سال مالی خود انتخاب می کنند مانند واحد های تجاری فعال در زمینه محصولات کشاورزی که بسته به فصول فعالیت خود را انجام می دهند.

 

نکاتی درباره دوره مالی و سال مالی:

-         در برخی موارد برای اطلاع سریع تر از وضعیت سود یا زیان واحد تجاری و یا برای دریافت تسهیلات و ...، صورت های مالی در دوره های زمانی کوتاه تری تهیه می شود. این نوع گزارشات به "گزارشات میان دوره ای" معروف می باشند. معمول ترین گزارشات میان دوره ای 3 یا 6 ماهه می باشند.

-         همه شرکت های سهامی عام موظف به تهیه گزارشات میان دوره ای 3 ماهه می باشند.

-         تا زمان تصفیه واحد تجاری، گزارشات تهیه شده جنبه برآوردی دارد.

-         معمول ترین دوره مالی یک ساله می باشد.

-         پایان دوره مالی معمولا زمانی در نظر گرفته می شود که فعالیت واحد تجاری در پایین ترین سطح قرار دارد.

-         با توجه به کاربرد گزارشات، می توان صورت های مالی را در بازه های زمانی کمتری مانند یک ماه نیز تهیه نمود.

 

قبل از بستن سال مالی ابتدا باید انواع حسابها را شناسایی کنیم. در حسابداری دوبل یا دو طرفه گروهی از حسابها دائم یا ترازنامه ای و گروهی از حسابها موقت یا سود و زیانی هستند.

 

- حسابهای دائم یا ترازنامه ای

حسابهایی که مانده آنها مربوط به یک دوره مالی نیست و به دوره های مالی بعد منتقل می شود، حسابهای ترازنامه ای یا دائم می باشند. مانند حسابهای بانکی، بدهکاران تجاری، بستانکاران تجاری و …

 

- حسابهای موقت یا سود و زیانی

حسابهایی که مانده آن مربوط به یک دوره مالی می باشد. مانده این حسابها در پایان یک دوره مالی صفر می شود و به دوره مالی بعد منتقل نمی شود. مانند حسابهای هزینه، درآمد ها، فروش و …

 

مراحل بستن سال مالی

برای بستن یک دوره مالی ابتدا از ثبت تمامی اسناد مربوط به آن سال مالی و صحت آنها باید مطمئن شد. سپس در یک سند، کلیه حسابهای موقت که مانده بستانکار دارند را به اندازه مبلغ مانده حساب، بدهکار کرده و مانده آنها را صفر می کنیم. بعد کلیه حسابهای موقت که مانده بدهکار دارند را معادل مانده همان حساب بستانکار می کنیم.

برای بالانس شدن این سند از حساب سود و زیان جاری باید استفاده کرد یعنی مانده کلیه حسابهای موقت، سود و زیان جاری می شود. به همین دلیل است که به حسابهای موقت حساب سود و زیانی نیز گفته می شود.

 

- سند سود و زیان

بعد از مشخص شدن سود و زیان معمولا سندی صادر می شود که در آن تکلیف سود و زیان جاری مشخص می شود، یعنی یا به حساب سود و زیان انباشته منتقل می شود، یا بین سهامداران تقسیم می شود و یا به صورت افزایش سرمایه ثبت می شود.

 

- سند اختتامیه

در سند اختتامیه کلیه حسابهایی که هنوز مانده دارند نیز صفر می شوند، با توجه به تراز بودن کلیه حسابها این سند بدون استفاده از حساب واسط نیز بالانس می باشد، اما بنا به سلیقه می توان از حساب واسط سند تراز اختتامیه نیز استفاده کرد. این حساب معادل ریالی حسابهایی که بدهکار شده اند، بستانکار می شود. از نظر ریالی مبلغ بدهکار و بستانکار شدن این حساب برابر است. در نتیجه مانده آن صفر خواهد شد.

 

- سند افتتاحیه

مانده کلیه حسابهای دائم در ابتدای هر دوره مالی، در این سند مشخص می شود. این سند دقیقا مانند سند اختتامیه دوره مالی قبل می باشد با این تفاوت که کلیه مبالغ بدهکار، بستانکار می شود و کلیه مبالغ بستانکار، بدهکار می شود.

همچنین می توانید ویدئوی آموزش بستن حسابها در نرم افزار حسابداری پارمیس را از اینجا مشاهده نمایید.

امیدواریم که این مقاله توانسته باشد اطلاعات مفیدی را درباره حسابرسی سال مالی و دوره مالی در اختیار شما خواننده گرامی قرار داده باشد.

 

منتشر شده در مقالات

رتبه‌بندی شرکت‌های پذیرفته‌شده در بورس اوراق بهادار تهران براساس امتیاز کسب‌شده از نظر کیفیت افشا و اطلاع‌رسانی مناسب منتشر شد.

 اداره نظارت بر ناشران بورسی سازمان بورس و اوراق بهادار با درج اطلاعیه ای در سامانه کدال، معیار و امتیاز رتبه بندی کلیه شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار را، اطلاع‌رسانی ناشران براساس وضعیت اطلاع‌رسانی آن‌ها از نظر قابلیت اتکاء و به‌موقع بودن ارسال اطلاعات محاسبه کرده است.

بر اساس این گزارش؛ معیار به ‌موقع بودن بر اساس زمان ارسال اطلاعات توسط شرکت (پیش‌بینی‌ های درآمد هر سهم، صورتهای مالی میان‌دوره‌ای حسابرسی ‌نشده، صورت وضعیت پرتفوی، اظهار نظرهای حسابرس نسبت به پیش بینی درآمد هر سهم اولیه و شش ‌ماهه و صورتهای مالی میان‌دوره‌ای شش ماهه، صورت‌های مالی حسابرسی ‌نشده و شده پایان دوره مالی و برنامه ‌زمانبندی پرداخت سود سهامداران) در مقاطع تعیین‌شده در دستورالعمل افشای اطلاعات و با لحاظ نمودن میزان تاخیر در ارسال اطلاعات، مورد محاسبه قرار می‌گیرد.

همچنین میزان نوسانات و تغییرات در پیش‌ بینی‌های ارسالی و هم‌چنین تفاوت‌ های میان مبالغ پیش‌بینی شده و عملکرد واقعی حسابرسی شده معیار قابلیت اتکاء در این محاسبات می‌باشد.

افزون بر این؛ از آن‌جا که شرکت‌های سرمایه‌گذاری براساس دستورالعمل‌های جدید، ملزم به ارائه پیش‌بینی درآمد هر سهم نمی باشند، لذا امتیاز مربوط به این شرکت ها به طور جداگانه مورد محاسبه قرار گرفته و اطلاعات مقایسه‌ای مربوط به این شرکت ‌ها تنها نسبت به سایر شرکت‌های سرمایه‌گذاری‌ ارائه شده ‌است.

براساس این گزارش، از میان ۲۹۸ شرکت مورد بررسی رتبه های اول تا سوم از لحاظ به موقع بودن و قابلیت اتکاء اطلاعات ارسالی به لابراتورهای سینا، فرآورده های تزریقی ایران و موتورسازان تراکتور سازی ایران اختصاص یافته است. شرکت های داروسازی امین، رینگ سازی مشهد، بانک انصار، معدنی املاح ایران، باما، گروه سرمایه گذاری مسکن و صنایع پتروشیمی کرمانشاه رتبه های چهارم تا دهم را به نام خود ثبت کردند.

از سویی دیگر شرکت های پالایش نفت تبریز، پارس الکتریک، کاشی اصفهان، پالایش نفت اصفهان، پالایش نفت بندرعباس، بانک پارسیان، قند شیرین خراسان، پست بانک ایران، بین المللی محصولات پارس و پلی اکریل به ترتیب در انتهای جدول رتبه بندی قرار دارند.

همچنین از شرکت های هلدینگ مجموعه هایی همچون گروه سرمایه گذاری مسکن، سرمایه گذاری سایپا، سرمایه گذاری صنایع پتروشیمی، گروه دارویی سبحان و گروه صنعتی ملی رتبه های اول تا چهام را به خود اختصاص دادند.

این در حالی است که در میان شرکت های سرمایه گذاری مورد بررسی، شرکت های سرمایه گذاری پردیس، سرمایه گذاری بهمن، سرمایه گذاری توسعه ملی، سرمایه گذاری سپه و سرمایه گذاری نیرو رتبه نخست تا پنجم را از آنِ خود کردند.

در همین رابطه مقاله اشتباهات رایج در حسابداری صورتهای مالی را بخوانید...

منتشر شده در اخبار حسابداری

در بعضی از شرکت‌ها که صورت‌های مالی نهایی تهیه می‌شود، اشکالات عدیده‌ای در آن صورت‌های مالی و یادداشت‌های پیوست آنها مشاهده می‌شود که بعضی از آن اشکالات عمده و بعضی هم جزئی است. در رابطه با این اشکالات، موضوع عمده یا جزئی بودن آنها را باید کنار گذاشت.

 

صورت‌های مالی نهایی که توسط امور مالی یک شرکت تهیه می‌شود، باید عاری از هرگونه اشتباه، اعم از عمده، جزئی، ظاهری یا از نظر استانداردهای حسابداری باشد. صورت‌های مالی نهایی منعکس‌کننده عملکرد مدیریت یک شرکت طی یک سال یا دوره مالی و در واقع ویترین آن شرکت است. صورت‌های مالی که توسط شرکت‌های معتبر دنیا تهیه می‌شود، با کیفیت بسیار بالا از هر لحاظ (کاغذ، حروفچینی، رنگ‌ها، طراحی، صفحه‌بندی، محتویات و .....) تهیه و به صورت کتابچه چاپ می‌شود. در چنین گزارش‌هایی، کوچک‌ترین اشتباهی مشاهده نمی‌شود. علل این امر را می‌توان مسئولیت پذیری کسانی دانست که این گزارش‌ها را تهیه می‌کنند و همچنین به اعتبار این شرکت‌ها در جامعه مربوط می‌شود. البته تهیه چنین گزارش‌‌هایی مستلزم تحمل هزینه‌های بالایی است و برای شرکت‌های متوسط و کوچک نمی‌تواند توجیه‌پذیر باشد و انتظاری هم از این شرکت‌ها نمی‌رود که چنین هزینه‌هایی را متحمل شوند، ولی همان صورت‌های مالی که توسط بعضی از شرکت‌ها روی کاغذ معمولی و به صورت فتوکپی تهیه می‌شود و به شکل بسیار ساده‌ای است، حداقل باید به نحو صحیح و بدون هیچ‌گونه اشتباهی باشند.

 

می‌توان گفت اشتباهات متداولی که در صورت‌های مالی و یادداشت‌های پیوست بعضی از شرکت‌ها مشاهده می‌شود (اشتباهات ظاهری و نه از نظر استانداردهای حسابداری)، به احتمال زیاد در اثر بی دقتی، بی‌توجهی یا نداشتن آگاهی تهیه‌کنندگان آنها رخ می‌دهد زیرا برای آنها صورت‌های مالی نهایی و یادداشت‌های پیوست آنها فاقد ارزش چندانی بوده و تنها یک نوع رفع تکلیف به حساب می‌آید. نمونه‌هایی از چنین اشتباهاتی به شرح زیر است (البته موارد زیر نمونه‌هایی از آن اشتباهات بوده و لزوما شامل کلیه اشتباهات موجود در صورت‌های مالی و یادداشت‌های پیوست آن شرکت‌ها نیست):

 

1 - اشتباه در نوشتن نام شرکت. بیشتر موارد هم شخصیت حقوقی شرکت (سهامی عام، سهامی خاص، با مسوولیت محدود و ......) قید نمی‌شود.

2 - اشتباه در نوشتن سال یا دوره مالی که صورت‌های مالی در برگیرنده آن است.

3 - اشتباه در نوشتن فهرست مندرجات و اجزای تشکیل‌دهنده صورت‌های مالی از قبیل سرفصل صورت‌های مالی، شماره صفحات و ........ .

4 - اشتباه در نوشتن اسامی و سمت اعضای هیات مدیره. گاه دیده می‌شود که اسامی هیات مدیره سال قبل که تعویض شده اند، نوشته می‌شود.

5 - اشتباهات تایپی فراوان در بیشتر صفحات صورت‌های مالی و یادداشت‌های پیوست آن.

6 - اشتباهات محاسباتی(ریاضی) در بیشتر صفحات صورت‌های مالی و یادداشت‌های پیوست آن.

7 - استفاده از علامت منها به جای پرانتز در موارد کاهش مبالغ در صورت‌های مالی و یادداشت‌های پیوست آن. علامت منها برای نمایش کاهش مبالغ در حسابداری، بی‌معنی است و باید از علامت پرانتز استفاده شود.

8 - استفاده از یک خط به جای دو خط در ته جمع‌های صورت‌های مالی و یادداشت‌های پیوست آن.

9 - مطابقت نداشتن نام سرفصل حساب‌ها در صورت‌های مالی با نام آنها در یادداشت‌های پیوست صورت‌های مالی.

10 - استفاده از نام‌های غلط برای سرفصل حساب‌ها در صورت‌های مالی.

11 - درج نشدن عباراتی نظیر «جمع دارایی‌های جاری»، «جمع دارایی‌های غیرجاری، «جمع بدهی‌های جاری» و ........ در صورت‌های مالی.

12 - درج نام سرفصل حساب‌هایی که در صورت‌های مالی، مانده آنها در پایان سال یا دوره مالی جاری و پایان سال یا دوره مالی مقایسه‌ای قبل صفر است.

13 - درج نشدن صحیح ارقام مقایسه‌ای سال یا دوره مالی قبل در صورت‌های مالی و یادداشت‌های پیوست آن.

14 - درج نشدن عبارت «تجدید ارائه شده» در بالای ستون ارقام مقایسه‌ای صورت‌های مالی و یادداشت‌های پیوست آن در مواقعی که تجدید ارائه‌ای صورت گرفته باشد.

15 - ننوشتن جمله «یادداشت‌های پیوست صورت‌های مالی جزء لاینفک صورت‌های مالی است» در ذیل صورت‌های مالی اساسی.

16 - اشتباه در درج شماره یادداشت‌های پیوست صورت‌های مالی در صورت‌های مالی اساسی.

17 - ننوشتن لغت «ریال» یا «میلیون ریال» و ..... در بالای ارقام صورت‌های مالی و یادداشت‌های پیوست آن.

18 - در مواردی که یک شرکت در هر دو سال یا دوره مالی (سال یا دوره مالی جاری و سال یا دوره مالی مقایسه‌ای قبل) سود انباشته یا زیان انباشته داشته، در صورت‌های مالی عبارت «سود(زیان) انباشته» نوشته می‌شود. در صورتی که این شرکت در سال یا دوره مالی جاری و سال یا دوره مالی قبل که به صورت مقایسه‌ای ارائه شده، سود انباشته داشته باشد، دیگر نیازی به استفاده از لغت «زیان» نخواهد بود و کافی است که نوشته شود: «سود انباشته».

19 - تایپ نشدن صحیح ارقام، طوری که کلیه یکان، دهگان، صدگان و ...... آنها درست در یک ستون و زیر هم قرار نمی‌گیرد.

20 - جدا نکردن ارقام به صورت سه رقم، سه رقم از سمت راست توسط علامت(،) یا هر نوع علامت دیگری.

21 - استفاده نکردن از علامت‌های ویرگول(،)، نقطه (.) و ... در جای‌های مناسب نوشته‌ها.

22 - ننوشتن شرح در مقابل بعضی از ارقام در صورت‌های مالی و یادداشت‌های پیوست آن.

23 - ننوشتن جمله «از آنجا که اجزای سود و زیان جامع محدود به سود (زیان) خالص سال یا دوره و تعدیلات سنواتی است، صورت سود و زیان جامع ارائه نشده است» در ذیل صورت سود و زیان در مواقعی که به این دلیل صورت سود و زیان جامع ارائه نمی‌شود.

24 - اشتباهات متعددی در «صورت جریان وجوه نقد» (غیر از اشتباهات در محاسبات ارقام)، از قبیل نوشتن عبارت «اضافات در دارایی‌های ثابت مشهود» به جای » وجوه پرداختی بابت خرید دارایی‌های ثابت مشهود» یا استفاده از عبارت «افزایش سرمایه» به جای استفاده از عبارت «وجوه حاصل از افزایش سرمایه» و اشتباهات دیگری از این قبیل

25 - اشتباهات در نوشتن تاریخچه فعالیت شرکت، سال تاسیس، شماره ثبت، فعالیت اصلی و فرعی شرکت و تعداد کارکنان.

26 - اشتباهات در نوشتن مبنای تهیه صورت‌های مالی.

27 - اشتباهات در نوشتن اهم رویه‌های حسابداری استفاده شده در شرکت. برای مثال، اگر بهای تمام شده موجودی مواد اولیه به روش «میانگین موزون» تعیین می‌شود، نوشته می‌شود که از روش «اولین صادره از اولین وارده» استفاده می‌شود.

28 - اشتباهات در نوشتن نرخ‌های استهلاک و روش‌های استهلاک مورد استفاده.

29 - در صورتی که یک شرکت از نرخ‌ها و روش‌های استهلاک موضوع ماده 151 قانون مالیات‌های مستقیم مصوب اسفند ماه 1366 و اصلاحیه‌های بعدی آن استفاده می‌کند، عبارت «استهلاک دارایی‌های ثابت مشهود با توجه به عمر مفید برآوردی دارایی‌های مربوط» در قسمت اهم رویه‌های حسابداری در رابطه با استهلاک دارایی‌های ثابت مشهود درج می‌شود.

30 - اشتباهات در درج اقلام مقایسه‌ای سال یا دوره مالی قبل در یادداشت‌های پیوست صورت‌های مالی.

31 - مطابقت نداشتن مبالغ تشکیل‌دهنده یادداشت‌های جزء یادداشت‌های پیوست صورت‌های مالی با مبالغ یادداشت‌های پیوست صورت‌های مالی و همچنین اشتباهات در شماره عطف‌ها.

32 - در رابطه با حساب‌های دریافتنی در یادداشت‌های پیوست صورت‌های مالی، هرگاه ذخیره مطالبات مشکوک‌الوصول در نظر گرفته نشده، ستونی برای این منظور در نظر گرفته می‌شود که به هیچ وجه نیازی به این ستون نیست.

33 - در رابطه با موجودی مواد و کالا هم مورد فوق وجود دارد. یک شرکت ذخیره کاهش ارزش موجودی ندارد؛ ولی ستونی برای آن در یادداشت‌های پیوست صورت‌های مالی در نظر می‌گیرد.

34 - اشتباهات متعدد در یادداشت مربوط به ذخیره مالیات از قبیل مبلغ سود(زیان) ابرازی، درآمد مشمول مالیات و سایر اطلاعات مندرج در این یادداشت.

35 - اشتباهات در درج مقدار یا تعداد کالای فروش رفته در طی سال یا دوره مالی مورد نظر.

36 - درج نشدن اقلام مقایسه‌ای برای بعضی از یادداشت‌های پیوست صورت‌های مالی.

37 - توجه نکردن به صفحه‌بندی متن که به طرز شکیلی باشد.

38 - اشتباهات در شرح یادداشت‌های پیوست صورت‌های مالی.

علل وجود اشتباهات در تهیه صورت‌های مالی و یادداشت‌های پیوست آن متعدد است و علاوه بر مواردی که در فوق به آنها اشاره شد، شاید مهم‌ترین علت آن، نبود وجدان کاری باشد. یکی دیگر از علل این اشتباهات این است که مسئولان تهیه صورت‌های مالی، در هر حال، پاداش بستن حساب‌ها و سایر مزایای مربوطه خود را دریافت می‌دارند، چه این صورت‌های مالی را به نحو خوب و مطلوب تهیه کنند و چه آنها را با صدها اشکال از انواع مختلف (ناقص و نامطلوب) ارائه دهند.

 

اگر مسئولان تهیه صورت‌های مالی و یادداشت‌های پیوست این شرکت‌ها (بعضی از شرکت‌ها) به خود زحمت دهند که حتی برای یکبار، صورت‌های مالی و یادداشت‌های پیوست آن را بعد از تهیه و تایپ به دقت مطالعه و کلیه مطالب فوق و سایر مطالبی را که اصولاً ضروری است کنترل کنند، صورت‌های مالی این شرکت‌ها عاری از اشکالات ظاهری (اشکالات غیرمرتبط با استانداردهای حسابداری و اشکالاتی که در اثر عدم آگاهی ایجاد می‌شود) خواهد بود.

 

نوشته :گاروهوانسیان‌فر - عضو پیوسته انجمن حسابداران خبره مدیریت انگلستان

منتشر شده در اخبار حسابداری

زمان زیادی به پایان دوره تحریم ها نمانده است و در این فاصله وظیفه سنگینی بر دوش تمام اقشار جامعه و مسئولان و مدیران است تا با تدابیر صحیح، خود را به استانداردهای بین المللی نزدیک تر کنند.

دوره تحریم باعث شد تا ارتباطات نظام بانکی ایران با بسیاری از بانک های بین المللی و خارجی قطع شود و این موضوع در ایجاد فاصله بین سطح ارائه خدمات بانک های ایرانی با استانداردهای بین المللی تاثیرگذار بوده است . اینک با توجه به رفع تحریم ها و فراهم آمدن شرایط ارتباط بی واسطه با بانک های خارجی باید بتوانیم با ارتقاء استانداردها، بازگشتی قدرتمندانه به عرصه بانکداری بین المللی داشته باشیم .

ولی الله سیف رئیس کل بانک مرکزی با اشاره با نکات بالا افزود: در این مسیر، انجام اصلاحات ساختاری در حوزه هایی همچون مدیریت ریسک و تقویت فرآیندهای حسابرسی داخلی از طریق تشکیل تیم های تخصصی در بانک ها بسیار مهم است .

یکی از مهمترین فاکتورها برای جلب اطمینان جامعه بین الملل در حوزه بانکداری، شفافیت صورت های مالی است. بانک ها میتوانند آخرین صورت های مالی تائید شده را به صورت کاملاً شفاف در وب سایت متعلق به بانک در معرض مشاهده قرار دهند و خود را در به روز رسانی و انتشار اطلاعات و حسابرسی مالی متعهد بدانند.

سیف با اشاره به لزوم تقویت ساختارهای کنترلی در بانک ها گفت: بانک های بزرگ کشور امروز بیش از همیشه نیازمند ارتقاء سطح انضباط مالی و اداری هستند . البته ممکن است در اجرای برخی مقررات موجود مشکلاتی نیز وجود داشته باشد، اما بسیار مهم است که ارکان عملیاتی بانک ها علاوه بر اینکه خود را متعهد به اجرای مقررات می کنند، در اصلاح آئین نامه و بخشنامه ها نیز با هدف تسهیل ارائه خدمات به مشتریان  مشارکت فعال داشته باشند؛ زیرا بهترین مرجع برای اصلاح قوانین و مقررات، افراد و واحدهایی هستند که مسئولیت اجرای قوانین را برعهده دارند.

در حال حاضر بانک مرکزی توانسته است در طی دو سال گذشته با کنترل و کاهش نرخ تورم، انضباط مالی را به نظام بانکی بازگرداند. هرچند که حفظ سود بانکی با نرخ بالاتر از ۲۰ درصد به هیچوجه قابل قبول نیست و باید حتما به سمت کاهش و دامنه قابل قبول هدایت شود، البته تدبیر مدیران شبکه بانکی و همکاری بانک ها می تواند این روند را تسریع کند .

سیف همچنین افزود: بانک ها موظفند با پیش بینی منطقی از وضعیت آتی اقتصاد کشور و بازدهی قابل تحقق عقود اسلامی نسبت به تعیین سود علی الحساب پرداختی به سپرده گذاران اقدام کنند . قابل قبول نیست که مبلغ سود علی الحساب از سود قطعی سپرده گذاران بیشتر باشد . این یعنی اجحاف به یک گروه دیگر از ذینفعان.

شرایط اقتصادی کشور از زمان تصویب قانون بانکداری بدون ربا تاکنون تفاوتهای بسیاری پیدا کرده است اما متاسفانه طی سالهای اخیر شاهد رویه نادرستی بوده ایم که بروز هر نارسایی در اقتصاد کشور را به حساب این قانون می نویسند، در صورتی که این قانون علیرغم آنکه نیازمند اصلاحاتی برای تطابق با شرایط جدید اقتصاد کشور است اما همچنان یک مجموعه بسیار ارزشمند به شمار می رود.

مسئله دیگر در اجرای هرچه بهتر انضباط مالی این است که موسسات مالی غیر مجاز که در طی دو سال گذشته فعالیت های خود را آغاز کرده اند و سپرده های مردم را به صورت غیر مجاز نگهداری می کنند برچیده شود تا انسجام بیشتری بر فضای بانکی کشور حاکم شود.  البته در این مسیر حفظ منافع هموطنانی که در این موسسات سپرده گذاری کرده اند نیز از مهمترین دغدغه های بانک مرکزی است که حتی الامکان محفوظ بماند.

سیف در سمینار سراسری مدیران و مسئولین بانک تجارت با اشاره به مشکل کمبود منابع و انباشت تقاضای تسهیلات در شبکه بانکی گفت: با اجرای برجام و کاهش محدودیتها، بخشی از منابع شبکه بانکی آزاد می شود و بسیار مهم است که بتوانیم با به جریان انداختن منابع آزاد شده به ویژه در بخش هایی همچون تامین سرمایه در گردش واحدهای تولیدی، امکان تحقق برنامه های دولت در ایجاد اشتغال و تقویت تولید ملی را فراهم آوریم.

منتشر شده در اخبار حسابداری
نیاز به توضیحات بیشتر دارید؟
کارشناسان پارمیس آماده پاسخگویی به شما هستند...
با ما تماس بگیرید
خبرنامه
خبرنامه پارمیس
با عضویت در خبرنامه آخرین اخبار و اطلاعیه های پارمیس را در ایمیل خود دریافت نمایید.

افتخارات پارمیس

جوایز و افتخارات پارمیس