علامت # در میان انگلیسی زبان ها، یک علامت جدید نیست. این علامت که Number Sign نامیده می شد و می شود، خصوصاً در میان آمریکایی ها، به عنوان جایگزین «عدد» به کار می رود. به عنوان مثال نفر اول را با ۱# نشان می دهند و می خوانند: Number One

این علامت راه خود را به داخل صفحه کلید تلفن ها هم باز کرد و در آنجا معمولاً Hash خوانده می شد (خصوصاً برای کسانی که خارج از آمریکا بودند و این علامت را علامت اعداد نمی دانستند). حتی به کلیدی که این علامت روی آن ترسیم شده بود، Hash Key می گفتند.

حدود سی سال پیش بود که دنیس ریچی خالق زبان برنامه نویسی C، تصمیم گرفت برای جداکردن کلمات کلیدی و مهم برنامه نویسی از سایر کلمات و عباراتی که در داخل کد برنامه می آمد، از علامت # استفاده کند. این علامت را در آن زمان Number Sign یا علامت عدد می گفتند. بنابراین برای برنامه نویسان مواردی مانند اینها به چشم آشنا شد: include#

شاید همان مدل فکر کردن بود که زمانی که در IRC به عنوان یکی از اولین نرم افزارهای چت کردن گروهی جهان، عنوان هر چت روم، با علامت # مشخص می شد و به این شیوه عنوان چت روم از تمام کلمات و جملات دیگری که در آن صفحه دیده می شد متمایز می گشت (آن زمان هنوز صفحه نمایش منوکروم یا تک رنگ بود و ایجاد تمایز جز با این علامت ها معنا نداشت).

در سال ۲۰۰۷ یکی از کاربران توییتر، تصمیم گرفت با استفاده از هشتگ، همان فضا را شبیه سازی کند. به عبارت دیگر، با استفاده از هشتگ، به تعریف موضوع و طبقه بندی مطالب بپردازد.

بر اساس توضیح ویکی پدیا، هشتگ در توییتر، به صورت جدی در جهان توسط ایرانی ها در سالهای ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ جهانی و فراگیر شد. در فرهنگ نگارش در شبکه های اجتماعی، از هشتگ می توان قبل از جمله، در میانه ی جمله و یا پس از جمله، به صورت چسبیده به یک کلمه استفاده کرد. هشتگ را نمیتوان برای بیش از یک کلمه به کار برد. به خاطر همین در زبان انگلیسی اگر بخواهند برای یک جمله هشتگ بسازند، همه کلمات را به هم وصل می کنند. مانند: freeiraniansoldiers# که توسط ایرانی ها در دوران گروگان گیری مرزبانان رواج یافته بود. در فارسی هم معمولاً از علامت Underline یا شیفت و منها، برای به هم وصل کردن کلمات استفاده می شود.

استفاده از هشتگ باعث می شود که مطالب تولید شده توسط کاربران، در جستجوها ساده تر یافته شود. به همین دلیل یکی از رفتارهای افراطی که اخیراً در شبکه های اجتماعی رواج یافته استفاده گسترده از هشتگ است.

در توییتر به عنوان یک فرهنگ حرفه ای، تقریباً جا افتاده است که برای هر توییت، یک هشتگ به کار رود. هشتگ دوم زمانی معنا پیدا می کند که بخواهیم موقعیت جغرافیایی را به توییت خود اضافه کنیم. استفاده از سه هشتگ، کاملاً به عنوان یک سقف مطرح می شود.

از میان شبکه های اجتماعی، ماجرای هشتگ در اینستاگرام کمی متفاوت است. در اینستاگرام کاربران، گاهی هشتگ ها را نه برای تعریف موضوع و فهرست بندی، بلکه برای بیان احساسات، شوخی کردن یا کارهای مشابه به کارمی برند. بعید نیست که کسی، عکس یک نامه نامناسب یا پر از غلط املایی را در اینستاگرام بگذارد و زیر آن از افتضاح# استفاده کند! در این حالت منظور کاربر، این نیست که این نامه در گروه افتضاح طبقه بندی شود! بلکه تاکید بر حال و هوای کاربر هنگام مشاهده نامه است.

هشتگ ابزار خوبی برای اعتراض به شرکت ها و سازمانهای بزرگ هم بوده است. سازمانهایی که مشتری به خودی خود، رسانه ای برای اعتراض به آنها ندارد. به این نوع از هشتگ، بشتگ Bashtag گفته می شود. مک دونالد، زمانی در شبکه های اجتماعی خواسته بود که مردم، با هشتگ McDStories# خاطرات خوب خود را از مک دونالد تعریف کنند. این کمپین فقط دو ساعت بعد از اجرا کنسل شد. چون هشتگ به بشتگ تبدیل شده بود و مردم همه ی اعتراضات خود را از این طریق اعلام می کردند!

به نظر می آید که هشتگ برای نسل جدید جوانان که نخستین گفتگوهای اجتماعی مهم خود را به جای دنیای حقیقی در شبکه های مجازی آغاز کرده اند، معنایی بسیار عمیق تر و وسیع تر دارد. علاوه بر لایک کردن که این روزها در میان جوانان در بسیاری از نقاط جهان توسط دست هم به عنوان نشانه بصری مورد استفاده قرار می گیرد، علامت هشتگ هم تازگی ها در دیدارها و گفتگوهای جوانان، به صورت بصری نمایش داده می شود.

منتشر شده در اخبار فناوری اطﻼعات

شبکه اجتماعی توییتر که بیشتر به عنوان یک شبکه اجتماعی خبر رسان استفاده می شود به طوریکه رویدادهای مهم در این شبکه به سرعت توییت می شوند، تنها امکان نوشتن 140 کاراکتر را به کاربر میدهد. اما اخیراً مدیران سایت توییتر اعلام کرده اند که قصد دارند محدودیت ارسال پست‌ها به 140 کاراکتر را حذف کرده و به کاربران امکان ارسال پست‌های 10000 کاراکتری را بدهند.

طی سال‌هایی که از فعالیت توییتر می گذرد این سایت همیشه بر کوتاه نویسی و اشاره به اصل مطلب تاکید داشته و به همین علت کاربران این سایت هم مجبور بوده‌اند نکات و مباحث خود را به ۱۴۰ کاراکتر محدود کنند، اما حالا در تغییری عجیب توییتر قصد دارد امکان ارسال ۱۰ هزار کاراکتر را به کاربرانش بدهد که بسیار قابل توجه است.

یکی از دلایل محدودیت ۱۴۰ کاراکتری توییتر این بوده که خدمات یاد شده در ابتدا به عنوان خدمات پیامکی راه اندازی شد و قصد داشت با این نوع سرویس های تلفن همراه سازگاری داشته باشد، اما با پایان محبوبیت پیامک و از راه رسیدن خدمات متنوع پیام‌رسان که امکانات زیادی در اختیار کاربران قرار می‌دهند اعمال چنین محدودیتی منطقی به نظر نمی رسد.

بر همین اساس کارشناسان و صاحب نظران معتقدند توییتر چاره ای جز تغییر روش حرفه ای خود ندارد و احتمالا توسعه دهندگان و برنامه نویسان این سایت با به روزرسانی توییتر ارسال پیام های طولانی‌تر را ممکن خواهند کرد.

در حالی که توییتر خود در این زمینه موضع گیری نکرده، گفته می شود تحولات یاد شده تا مارس سال ۲۰۱۶ نهایی و اجرایی خواهد شد.

منتشر شده در اخبار فناوری اطﻼعات

شبکه های اجتماعی که این روزها کاربران ایرانی زیادی را به خود جذب کرده و هر روز هم بر تعداد طرفداران این شبکه های اجتماعی افزوده میشود، تبدیل به معظلی برای شبکه های اجتماعی داخلی شده است. طراحان شبکه های اجتماعی ایرانی علیرغم تلاشی که برای ایجاد و توسعه و جذابیت این شبکه های اجتماعی میکنند اما همچنان تعداد کاربران آن در بهترین حالت به ۵/۲ میلیون نفر میرسد. در ادامه به بررسی دلایل عدم استقبال کاربران ایرانی از شبکه های اجتماعی داخلی می پردازیم.


بحث استفاده از شبکه‌های اجتماعی داخلی کماکان در کشور داغ است و این بحث بعد از خبرهای مربوط به فیلترینگ تلگرام پررنگ تر شده است به طوریکه معاونت فناوری و نوآوری وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات گفته است به شرکتها و افرادی که بخواهند شبکه اجتماعی داخلی تولید کنند از ۱۰۰ میلیون تا ۳ میلیارد تومان وام تسهیلاتی ارائه میدهد تا بتوانند کاربران را به این شبکه ها سوق دهند.

با وجود این سرمایه گذاری دولت، کاربران داخلی از شبکه های اجتماعی داخلی آنچنان استقبال نمیکنند و کماکان شبکه‌های اجتماعی خارجی را ترجیح میدهند. اما چرا کاربران ایرانی کششی به استفاده از محصولات تولیدی داخل ندارند ؟ چه موانعی بر سر راه این شبکه ها قرار دارد که نمیتوانند کاربران زیادی را به خود جذب کنند.
«ایران» این موضوع را با کارشناسان حوزه آی تی در میان گذاشت که اغلب کارشناسان در آسیب شناسی این مشکل به نقش عواملی مثل:


نبود زیرساخت های خوب
نبود تبلیغ برند
بی اعتمادی به امنیت اطلاعات
نداشتن جذابیت کافی شبکه ها و ... اشاره کردند.

 

اعتماد کاربران به شبکه های اجتماعی، عاملی تاثیرگذار


یکی از مشکلات عمده بر سر راه شبکه های اجتماعی داخلی، تبلیغات پایین است. تا جایی که حتی برخی از افراد حتی اسم این شبکه های اجتماعی را نیز نشنیده اند. در این میان، تبلیغات صحیح و مناسب میتواند در ایجاد اعتماد و اطمینان کاربران نیز تاثیرگذار باشد.
نجفی سولاری مشاور مرکز ملی فضای مجازی به «ایران» میگوید: به تصور بسیاری از افراد سرور این شبکه های داخلی در اختیار مسئولان یا در دست افراد خاص قرار دارد از این رو اعتماد و اطمینانی به این شبکه ها داخلی ندارند بنابراین باید این اعتماد را در جامعه ایجاد کرد که کاربران مطمئن باشند اطلاعات آنها محفوظ است.


از سوی دیگر سهیل تقوی کارشناس ارتباطات و فناوری اطلاعات، عامل اصلی عدم استقبال کاربران از شبکه‌های اجتماعی داخلی را به دو عنصر شکل ظاهری و بحث زیر ساخت ارتباط میدهد.


تقوی به «ایران» میگوید: عده ای در داخل کشور فکر میکنند چون ظاهر برخی اپلیکیشن ها و وب سایتهای خارجی ساده است و پیچیده نیست به همین علت دارای کاربران زیادی است بنابراین میتوان شبیه به آنها را ساخت ولی باید گفت این ظاهر قضیه است و اگر اپلیکیشن های خارجی در عین سادگی موفق هستند تنها به خاطر طراحی ظاهری و برنامه نویسی آن نیست در صورتی که مهمترین ویژگی و دلیل موفقیت شبکه های اجتماعی خارجی استفاده راحت و آسان صدها هزار کاربر به صورت همزمان از سرور آن شبکه است که میتواند به صورت همزمان میلیونها کاربر را پوشش دهد. یک شبکه اجتماعی خارجی دارای چندین سرور در نقاط دور و نزدیک است و براحتی میتواند کاربران را با نزدیکترین سرور به آنها، پوشش دهد و مشکل اصلی شبکه‌های اجتماعی داخلی در این بخش است.


این کارشناس ارتباطات با اشاره به اینکه بعد از داشتن زیر ساخت خوب باید به مسئله شبکه توزیع محتوا CDN (یا Content delivery network) پرداخت؛ به «ایران» میگوید: تکنولوژی CDN ۶ سالی است که در دنیا جا افتاده است و اکثراً از این تکنولوژی استفاده میکنند و ما برای داشتن CDN باید شبکه ای از سرورها در نقاط مختلف کشور یا دنیا فراهم کنیم که به هم متصل شده و دیتا و محتوا را توزیع کنند یا تمام سرویس هایی که میخواهند ارائه دهند در آن بستر قرار بگیرد و محتوا را به کاربر برساند. در واقع اجرایی کردن این تکنولوژی خیلی هزینه بر است و سرمایه زیادی میخواهد که دولت باید آن را انجام دهد. البته در داخل کشور شبکه توزیع محتوا وجود دارد ولی کافی نیست.


سهیل تقوی به پرطرفدار بودن تلگرام در ایران اشاره کرده و میافزاید: به نظر شما چرا تلگرام در ایران بالای ۱۵ میلیون کاربر دارد ولی وایبر کاربران ایرانی خود را از دست داد. شاید عده ای بگویند که به علت اعمال فیلترینگ، وایبر خوب کار نکرد ولی باید گفت تلگرام CDN خوبی نسبت به وایبر دارد و با سرعت بالاتری کار میکند.

 

جذاب نبودن شبکه های داخلی


در دنیای آی تی حتماً با واژه های سرویس دهی و UX و UI برخورد کرده اید. کارشناسان حوزه شبکه های اجتماعی به این دو واژه بسیار تأکید میکنند و نبود آنها را علت بعدی استقبال نکردن کاربران از شبکه های اجتماعی داخلی میدانند.
حسن نجفی سولاری مشاور مرکز ملی فضای مجازی به «ایران» میگوید: شبکه های اجتماعی داخلی سرویس و خدمات جدیدی عرضه نمیکنند با این حساب مشخص است وقتی شبکه اجتماعی دیگری سرویس بهتر و جدیدی ارائه کند قطعاً کاربران جذب آن شبکه میشوند.


نجفی میافزاید: چرا لاین و وایبر در ایران افت کرد، چون این دو شبکه نتوانستند سرویس جدیدی به کاربران خود عرضه کنند، بنابراین باید سرویس ها تنوع داشته باشند و خلاقانه عمل کنند و سرویسی را در شبکه خود رونمایی کنند که دیگر شبکه ها ندارند.


رهام حیدری برنامه نویس که خود تجربه طراحی شبکه اجتماعی داخلی به نام «چی» را دارد به نداشتن UI و UX جذاب در محصولات داخلی اشاره کرده و میافزاید: UX مخفف شده کلمه User Experience به معنی تجربه کاربر است. در حقیقت طراحان تجربه کاربر یا همان UX Designers تمام تلاش خود را میکنند تا بهترین سناریو برای آشنایی یک کاربر با یک محصول و یا خدمات را ایجاد کند و UI مخفف کلمه User Interface به معنی رابط کاربری است و این دو در ایران دارای ضعف عمده است به طوری که تجربه کاربران ایرانی خیلی ضعیف است و به روز نیست این در حالی است که در اپلیکیشن های خارجی از جدیدترین متدها استفاده میشود.


ارتباط کاربر با سرور بسیار قطع و وصل میشود یا اینکه هر آنچه محصولات داخلی در حال ارائه آن هستند، محصولات خارجی بهتر از آن را ارائه میکنند، بنابراین کاربر به سمت محصولی می رود که کار با آن برایش بهتر و جذابتر است. البته در داخل کشور اپلیکیشن هایی نیز داریم که UI و UX خوبی دارند ولی باید بیشتر روی محصول تولیدی خود کار کرده و مطابق سلیقه ایرانی ها تهیه کنند تا کاربران بیشتری جذب این شبکه های اجتماعی شوند.‌ در عین حال سهیل تقوی به IXP (Internet Exchange Point) یعنی مراکز تبادل ترافیک اینترنتی اشاره کرده و به «ایران» میگوید: این مراکز امروزه حتی در افغانستان هم راه اندازی شده است و در دنیا جزو هسته اصلی شبکه ملی اطلاعات محسوب میشود. راه اندازی این مرکز بسیار مهم است چرا که با این کار میتوان ترافیک اینترنت را در کشور کنترل کرد البته شرکت زیرساخت IXP را راه اندازی کرده است ولی با استاندارد جهانی بسیار فاصله دارد.

 

شناخته نبودن برندهای داخلی


رهام حیدری برنامه نویس نیز همچون نجفی سولاری به بحث برند شبکه های اجتماعی داخلی اشاره کرده و به «ایران» میگوید: باید روی شناخته شدن شبکه های اجتماعی داخلی کار کرد و رسانه ها بخصوص صدا و سیما روی این موضوع مانور دهند.


حیدری میافزاید: بهترین محصول را نیز تولید کنیم ولی وقتی معرفی و برند نشود نمیتواند در بازار جایی داشته باشد. از جایی که تولید کننده محصول نیز نمیتواند برای شناخته شدن آن هزینه کند بنابراین اگر حمایتهای جانبی نباشد محصول تولید شده هر چقدر هم خوب باشد در بین کاربران جایی نخواهد داشت. از این رو باید رسانه‌ها کمک کرده و کارهای خوب داخلی را معرفی کنند.


تقوی با بیان اینکه دولت باید حمایتهای خود را از شبکه های اجتماعی داخلی بیشتر کند به «ایران» میگوید: دولت نه تنها باید در بحث شناخت برندها و بازاریابی و مهیا کردن CDN اقدام کند تا کاربر با سرعت بالا محتوا را رد و بدل کند، بلکه باید بوروکراسی اداری را در تولید شبکه های اجتماعی داخلی کاهش دهد.


به امید اینکه شبکه های اجتماعی ایرانی نیز بتوانند با توسعه و بهبود فاکتورهای بالا، کاربران و طرفداران خود را جذب کنند و همچون سایر شبکه های اجتماعی خارجی، مورد اطمینان کاربران قرار بگیرند.

منتشر شده در اخبار فناوری اطﻼعات
صفحه2 از2
خبرنامه
خبرنامه پارمیس
با عضویت در خبرنامه آخرین اخبار و اطلاعیه های پارمیس را در ایمیل خود دریافت نمایید.

افتخارات پارمیس

جوایز و افتخارات پارمیس